Όταν ξέσπασε η εισβολή, η Στέλλα ήταν σχεδόν 45 ετών. Πήρε παραμάσχαλα τα δυο παιδιά της και έφυγε μαζί με τον άντρα της από το χωριό τους, όπως χιλιάδες άλλοι Ε/Κ και Τ/Κ. Αδικία. Όπως άδικα γίνονται πρόσφυγες από τη μια μέρα στην άλλη οι άνθρωποι παντού. Λάθος πολιτικές, λάθος εκτιμήσεις, λάθος αντιμετώπιση και το κακό έρχεται και βρίσκει τον άνθρωπο και τον καθιστά έναν αριθμό πάνω σε χαρτούρα της γραφειοκρατίας. Η Στέλλα ήταν νέα, όμορφη, εργατική, πρωτοπόρα στην Αμμόχωστο. Είχε φτιάξει απ' το μηδέν το σπιτάκι της και μεγάλωνε τους κήπους και τα περβόλια με τις πορτοκαλιές χρόνο με τον χρόνο. Όλα ήταν όμορφα, ακόμα και τα όνειρα μύριζαν σαν τους ανθούς της πορτοκαλιάς και η μαστόρισσα η Στέλλα καθοδηγούσε τη ζωή. Η Στέλλα από το '74 και μετά όμως άλλαξε, όπως όλοι οι πρόσφυγες, από μαστόρισσα έγινε η Στέλλα η πρόσφυγας που διέμενε σε έναν από τους δεκάδες προσφυγικούς συνοικισμούς, έχοντας έναν αόριστο αριθμό στις γραφειοκρατικές λίστες. Τα όνειρά της έπαψαν να μυρίζουν πορτοκαλανθούς. Τη θέση τους την παρέδωσαν στην ανάγκη επιβίωσης. Τρεις δουλειές και καθάρισμα σκάλων για να βρει φαγητό για τα παιδιά της, για τα ρούχα που μίκραιναν, το παντελόνι που έπρεπε να αγοράσει στον γιο της που ψήλωνε, το φόρεμα της κόρης της που έπαιρνε μπόι. Με έναν μόνιμο κόμπο στον λαιμό, η αναμονή για την επιστροφή κάποτε έπαιρνε τη μορφή της ελπίδας, κάποτε της απογοήτευσης αλλά δεν υπήρχε χρόνος για κλάματα. Δεν παραδινόταν, ξανάφτιαξε τη ζωή της οικογένειάς της και την έθρεψε με κουράγιο. Η Στέλλα η όμορφη, η αεικίνητη, η δουλευταρού, μεγάλωνε μέσα στα χρόνια που κυλούσαν ασταμάτητα και όσο μεγάλωνε, μεγάλωνε και η ελπίδα της για επιστροφή. Έγινε πια η λαχτάρα της. Η μοίρα έπαιξε κι άλλο άσχημο παιχνίδι μαζί της. Της πήρε τον σύζυγό της νωρίς. Η Στέλλα η θαρραλέα, η έξυπνη, η δουλευταρού παραδόθηκε με μιας και ο χρόνος άρχισε να τη φθείρει. Κάποτε δεν θυμόταν ούτε το όνομά της, μα όποτε κάποιος μιλούσε για το Βαρώσι ή για το χωριό ξαναζεσταινόταν η καρδιά της. Τα παιδιά της το εντόπισαν και πόνταραν στη μνήμη της. Σαν άσκηση για τη Στέλλα, σαν ελπίδα γι' αυτούς. Πού ήταν μάνα τα περβόλια μας; «Στον Αϊ-Γιώργη δίπλα στης Εύας. Την άνοιξη εμοσκομύριζεν το χωρκό που τους ανθούς της πορτοκαλιάς». Η Στέλλα, ξαναγινόταν μαστόρισσα των περιβολιών της. Όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα, τη ρώτησαν: Θέλεις μάνα να πάμε να δεις το σπίτι σου; Να πάμε στο Βαρώσι; Δεν απαντούσε. Όταν επέστρεψαν αυτοί ξαναμμένοι, συγκινημένοι με τις χίλιες ελπίδες στην καρδιά τους, η Στέλλα τους κοίταξε βαθιά στα μάτια και ρώτησε με τρεμάμενη φωνή: Σάζουν το περβόλι τούτοι; Κανένας δεν βρήκε το θάρρος να της πει ότι το ξερίζωσαν. Οι άνθρωποι αναδύουν αυτό που βίωσαν και που αγάπησαν. Έτσι μύριζε και η Στέλλα μέχρι την τελευταία της στιγμή. Η ψυχή της μύριζε άνθη πορτοκαλιάς.
Από την ψυχή της αναδυόταν η ευωδία από τους ανθούς των πορτοκαλεώνων
ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων
Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν. Προτρέπουμε τους αναγνώστες μας να κάνουν report / flag σχόλια που πιστεύουν ότι παραβιάζουν τους πιο πάνω κανόνες. Σχόλια που περιέχουν URL / links σε οποιαδήποτε σελίδα, δεν δημοσιεύονται αυτόματα.
